İYİ ÇOCUKLAR ERKEN YOL ALIR.

Hayat ve sanat, iç içe geçmiş iki kavram.  Sanatın ne için olduğunu şimdilik başkaları tartışsın, bizim konumuz başka…

Hızla tüketilen binlerce duygunun arasında Türkiye’de sanat da yaşayamadı. Bu ülkeden Yavuz Çetin geçti;  iyi bir gitarist, iyi bir söz yazarıydı. Diğerlerinden önde gelen özelliği ise tarzının farklı olmasıydı. Yavuz Çetin çoğu gence ilham kaynağı oldu, sonra geçim sıkıntısı çekti,

intihar etti…

Barış Akarsu’ya gelelim. Sadece tipi yüzünden hayranlık duyan boş gençleri geçersek, onun da sağlam bir kitlesi vardı diyebiliriz. Diziler vs. sayesinde işi rast gitse de, bir trafik kazasında, en yakışıklı hali ile göç etti aramızdan.

Onur Can’ı unutur muyuz?   Henüz yirmi bir yaşında,  üzerine düşünülmüş besteler yapardı, geleceği parlaktı. “Söz ettim mavilere, içimdeki yaralardan” dedi,

Şile sularında kayboldu.

Bu ülke potansiyelini bazen sulara, bazen yollara gömer.

Aptal lise romanları sever,

düşünmekten korkar. 

Biz ise,

 Yavuz’ların ve Barış’ların bir daha hiç doğmayacak olmasından korkarız.

Uğrlarında kalem sallamak  “Onur” olsa da…

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Me’r

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s